We zijn binnen gaan zitten om te leren denken. Inmiddels denken we niet beter — we denken alleen meer.
Toen we leerruimtes en vergaderzalen ontwierpen, dachten we dat we de wereld buitensloten om beter te kunnen focussen. We hadden gelijk in de eerste helft van die zin. Maar de tweede helft bleek niet te kloppen.
Wat we niet doorhadden: het lichaam doet mee in een gesprek. De wind doet mee. Het ritme van een wandeling doet mee. Een ruimte zonder weer maakt mensen op den duur eendimensionaal.
Daarom werken wij buiten. Niet als gimmick — als instrument. Een vraag die je in een vergaderzaal afdoet met een zin, krijgt op een pad ineens drie lagen. Dat is geen toeval. Dat is biologie.
En ja, het regent soms. Dat hoort erbij. Het regent ook in je hoofd. Buiten leren we daar weer mee om te gaan.
